Het kantoor

lofficeAls je een tijdje je eigen bedrijf hebt, en er zelfs van kan leven, dan wil je nooit meer terug. Maar sommige dingen lijken enorm op wat je meemaakt als werknemer. Ik heb geen baas, ik heb klanten. Ik heb geen werkdag, ik heb billable hours en probeer jezelf maar eens te overtuigen om een opslag te krijgen…

Wél heel anders is de werkomgeving. Soms zit ik bij een klant op kantoor, maar meestal werk ik van thuisuit. Mijn living is zo ondertussen eerder mijn kantoor mét extra zetel geworden. En dat hangt me meer en meer de keel uit.

Oh, het is comfortabel hoor. Je hoeft niet naar buiten, je hoeft met niemand te praten. Ontbijt, lunch, avondmaal,… allemaal voor het scherm. Werk in het ene venster, youtube in het andere.

Maar weet je wat me stoort? Je hoeft niet naar buiten, je hoeft met niemand te praten. Ontbijt, lunch, avondmaal,… allemaal voor het scherm. Werk in het ene venster, youtube in het andere.

Er is geen scheidingslijn tussen werk en privé. Er is geen sociaal contact. En dat mis ik de laatste tijd meer en meer. Ik wil die scheidingslijn terug.

Toch maar een kantoor huren dan?

I fucked up. Wat nu?

dmfWeet je wat het verschil is tussen een fout en een domme fout? Een domme fout is iets wat je deed tegen beter weten in. Je hebt geen excuses, dit is iets waar je 100% zelf voor verantwoordelijk bent.

Ik maakte er de voorbije paar maand maar liefst drie. Telkens fouten zonder excuus. Te weinig research gedaan, de gemakkelijke weg gekozen zelfs al wist ik dat daar wat aan mankeerde, de onvermijdelijke ontploffing na een: “bwoah, het is niet goed, maar het zal wel goed genoeg zijn” .

Natuurlijk kan je heel wat uit je fouten leren. Maar wat je uit domme fouten leert, wist je eigenlijk al. Er is geen “hidden victory”.

Wat nu?

Eerst en vooral: los het probleem op!

Wie verantwoordelijk is voor een probleem is ook verantwoordelijk voor de oplossing.

Logisch he? Maar vaak doe je dat gewoon niet. Je probeert toch nog excuses te vinden, probeert het probleem onder de mat te schuiven of te minimaliseren. Dat werkt nooit, je maakt het probleem enkel groter. Ik geloof in de aanpak van Dale Carnegie. Die stelt dat je fouten onmiddellijk, volledig en pro-actief moet toegeven. Als andere mensen dan uit sympathie excuses aanreiken, ga er niet op in. Dit is jouw fout, geef dat publiek toe.

Het oplossen van de fout is nu je grootste prioriteit. Staat het werk dat je moet doen in verhouding tot de fout? Misschien niet. Doe het toch. Doe meer dan een ander verwacht, ga nét dat ietsje verder.

Zelfonderzoek

Bij een domme fout heb je geen excuses. Maar er is vast wel een oorzaak. Eentje die jou niet vrijpleit, integendeel, het laat je zien waarom je die fout gemaakt hebt en waarom je er ook echt verantwoordelijk voor bent.

Mijn fouten waren een kwestie van kwaliteit en kwantiteit. Ik wou zoveel doen dat de kwaliteit stilletjes minder belangrijk werd. Doel bereikt, maar is het resultaat iets om trots op te zijn? Neen.

En dan kijk je eens wat dieper. En dan vind je datzelfde probleem terug in je dagelijkse leven. Snelle beslissingen, tijdelijke oplossingen die definitief worden, problemen die je laat aanslepen… Allemaal op te lossen door de mouwen op te stropen en ze aan te pakken. Dit keer niet om ze snel snel op te lossen, wel om eindelijk voor een duurzame oplossing te kiezen. Ja dat kost meer tijd en geld. Maar dat zijn excuses. Die hebben we laten vallen.

Geen excuses, wel oplossingen.

Heb ik iets geleerd uit mijn domme fouten? Eigenlijk wel. Er was iets fundamenteel mis, tijd om in te zetten op kwaliteit.

Maar eerst op zoek naar alle andere verborgen problemen. Het is tijd voor een oplossing.