Jicht.

JichtEen paar maand geleden werd ik wakker met een kloppend hart… in mijn enkel. Ik wist onmiddellijk hoe laat het was, dat zag ik op mijn GSM naast mijn bed. Die kleine GSM-vastnemende-Twitter-openende beweging deed pijn. Niet zomaar pijn, dit was pijn met een naam.

Weinig mensen weten wat jicht nu precies is. Waar ik opgroeide, had het de bijnaam “de kozientjes”. Die naam werd grijnzend en gnuifelend uitgesproken. Want iedereen weet toch dat je jicht krijgt omdat je teveel hebt gezopen. De hele “eigen schuld, dikke bult (zwelling)” mentaliteit zorgt ervoor dat niemand het echt ernstig neemt. Behalve de mens met zijn verjichte enkel of dikke teen of ander gewricht.

We hebben allemaal een bepaalde hoeveelheid urinezuur in ons bloed. Dat niveau hangt af van genen, conditie en eetgewoontes… (n.ex) Als dat urinezuur een bepaalde hoeveelheid overschrijdt, kristalliseert het rond een gewricht. Een ophoping van scherpe kristallen zorgt voor zwelling en Pijn met hoofdletter P.

Wandelen? Vergeet het maar. Op je voet steunen? Vergeet het maar. Je voet bewegen? Pijn waar je stil van wordt. Denk er maar niet aan om een dekentje over je been te leggen. Die helse paar gram druk is ondraaglijk.

Gelukkig is er medicatie beschikbaar en kan je een paar dagen later opnieuw stappen (met pijn). Misschien is het zo snel voorbij dat je zelfs al trappen kan doen. De kristallen worden afgebroken en verlaten je lichaam langs de natuurlijke weg. Als je snel bent, is er geen permanente beschadiging aan het gewricht.

Urinezuur piekt door het eten van suiker, het drinken van alcohol, het eten van heel vet vlees… De eerste keer had ik het door een bloedworst. Genetisch gezien heb ik dubbel onsjans, ik krijg het van beide kanten. Overgewicht zorgt voor een nog groter risico en dus heb ik een permanent hoge hoeveelheid zuur in mijn bloed.  Er is weinig nodig om een piek te veroorzaken en me een paar dagen vast te zetten in mijn appartement. Dat appartement is plots gigantisch groot geworden en een trektocht naar het toilet of de keuken doet me denken dat ik nooit meer in Ithaca beland.

Wat helpt tegen jicht, naast medicatie? De bronnen op internet spreken elkaar vrolijk tegen. Proteïne is volgens sommige bronnen heel goed tegen/de voornaamste oorzaak van. Een dieet gebaseerd op koolhydraten is volgens sommige bronnen ideaal/verlengt de aanval. Maar ervaring en wat research bevestigt wat ik las in Gout: the Missing Chapter from Good Calories, Bad Calories.

Het voornaamste probleem is suiker. Natuurlijk kan alcohol ook voor een piek zorgen, vooral omdat het makkelijker is om eens véél te veel te drinken dan om extreem veel suiker te eten. Orgaanvlees, vet vlees, zeevruchten… Ook allemaal oorzaken, maar dan vooral als je spiegel al héél hoog staat.

Het stigma van de kozientjes is alomtegenwoordig. Ook je dokter denkt waarschijnlijk dat je teveel gedronken hebt. Die onterechte schaamte zorgt ervoor dat veel mensen een paar dagen wachten om hulp te zoeken. Pijnlijk. Vooral als je weet dat het met onstekingsremmers en colchicine in die paar dagen al voorbij kon zijn.

Er zijn ook wat huis- tuin- en keukentips van de huis- tuin- en keukenheks. Brandnetelthee heeft een zuiverend effect, kersen hebben antioxidanten die heel goed zijn tegen jicht. Is er research dat dit bewijst? Voorlopig niet, dus ik blijf sceptisch.

Ennui. Het constante onbehagen.

Er ligt al een paar maand iets op mijn maag, al kon ik je voor geen geld van de wereld uitleggen wat. Sterker zelfs, ik wist niet eens dat er een probleem was. Enkel een zeurderig, altijd aanwezig gevoel van onbehagen. T’er is een twuk. 

Maar ik besteed meestal weinig aandacht aan dat soort dingen. Het borrelt rustig op voor het naar bed gaan, tijdens een thuiswerkdag en bij het drinken van een koffie op een terras. Geen plots besef, geen inzicht of herinnering. Maar een traag rijpend besef. Iets ongrijpbaars en vormeloos.

De laatste maanden werk ik van thuis uit. Ik heb wat minder opdrachten aanvaard en heb wat meer tijd voor mezelf. Wat een fout! Ik heb geen idee wat ik met die tijd moet doen of hoe ik onder mijn eigen gezelschap uit kan. Ik kan vooral niet meer om dat gevoel heen.

Wat is het probleem dan? Ik had een aantal doelen. Bereikt. Ik had een aantal problemen. Opgelost. En dàt is mijn probleem. Er is geen uitdaging in de status quo, geen voldoening, geen plezier. Ik heb wat ik wilde en het is niet goed genoeg. Bijna beschamend om met zo’n probleem te lopen. (misschien het woordje bijna weglaten). 

Tijd om een doel te vinden. Een schatkaart, met alle hens aan dek, wind in de zeilen en vooral een lange reis voor de boeg. Een hele lange reis, vol uitdagingen. Ik ben een slechte winnaar.

Ik heb nog geen antwoord. Maar ik weet nu dat ik er eentje zoek.

Ja ik weet het, vreemde blogpost. Nee, ik weet ook niet waarom. Sinds wanneer? 2011, de laatste grote professionele voldoening. Nee, geen idee wat ik ga doen, of ik iets ga doen. De supermarkt? De volgende lichten rechts, dan de tweede straat links, mijnheer. 

I fucked up. Wat nu?

dmfWeet je wat het verschil is tussen een fout en een domme fout? Een domme fout is iets wat je deed tegen beter weten in. Je hebt geen excuses, dit is iets waar je 100% zelf voor verantwoordelijk bent.

Ik maakte er de voorbije paar maand maar liefst drie. Telkens fouten zonder excuus. Te weinig research gedaan, de gemakkelijke weg gekozen zelfs al wist ik dat daar wat aan mankeerde, de onvermijdelijke ontploffing na een: “bwoah, het is niet goed, maar het zal wel goed genoeg zijn” .

Natuurlijk kan je heel wat uit je fouten leren. Maar wat je uit domme fouten leert, wist je eigenlijk al. Er is geen “hidden victory”.

Wat nu?

Eerst en vooral: los het probleem op!

Wie verantwoordelijk is voor een probleem is ook verantwoordelijk voor de oplossing.

Logisch he? Maar vaak doe je dat gewoon niet. Je probeert toch nog excuses te vinden, probeert het probleem onder de mat te schuiven of te minimaliseren. Dat werkt nooit, je maakt het probleem enkel groter. Ik geloof in de aanpak van Dale Carnegie. Die stelt dat je fouten onmiddellijk, volledig en pro-actief moet toegeven. Als andere mensen dan uit sympathie excuses aanreiken, ga er niet op in. Dit is jouw fout, geef dat publiek toe.

Het oplossen van de fout is nu je grootste prioriteit. Staat het werk dat je moet doen in verhouding tot de fout? Misschien niet. Doe het toch. Doe meer dan een ander verwacht, ga nét dat ietsje verder.

Zelfonderzoek

Bij een domme fout heb je geen excuses. Maar er is vast wel een oorzaak. Eentje die jou niet vrijpleit, integendeel, het laat je zien waarom je die fout gemaakt hebt en waarom je er ook echt verantwoordelijk voor bent.

Mijn fouten waren een kwestie van kwaliteit en kwantiteit. Ik wou zoveel doen dat de kwaliteit stilletjes minder belangrijk werd. Doel bereikt, maar is het resultaat iets om trots op te zijn? Neen.

En dan kijk je eens wat dieper. En dan vind je datzelfde probleem terug in je dagelijkse leven. Snelle beslissingen, tijdelijke oplossingen die definitief worden, problemen die je laat aanslepen… Allemaal op te lossen door de mouwen op te stropen en ze aan te pakken. Dit keer niet om ze snel snel op te lossen, wel om eindelijk voor een duurzame oplossing te kiezen. Ja dat kost meer tijd en geld. Maar dat zijn excuses. Die hebben we laten vallen.

Geen excuses, wel oplossingen.

Heb ik iets geleerd uit mijn domme fouten? Eigenlijk wel. Er was iets fundamenteel mis, tijd om in te zetten op kwaliteit.

Maar eerst op zoek naar alle andere verborgen problemen. Het is tijd voor een oplossing.